سهراب نيستم و پدرم تهمتن نبود . اما زخمي در پهلو دارم .زخمي كه به دشنه ايي تيز ؛پدر برايم به يادگار گذاشته است .
هزار سال است كه از زخم پهلوي من خون مي چكد و من نوشدارو ندارم .
پدرم وصيت كرده است كه هرگز براي نوشدارو ؛برابر هيچ كي كاووسي گردن كج نكنم و گفته است كه زخم در پهلو و تير در گرده خوشتر تا طلب نوشدارو از ناكسان و كسان .زيرا درد است كه مرد مي زايد و زخم است كه انسان مي افريند .
پدرم گفته است:قدر هر ادمي به عمق زخمهاي اوست .پس زخمهايت را گرامي دار .
زخمهاي كوچك را نوشدارويي اندك بس است.تو اما در پي زخمي بزرگ باش؛كه نوشدارويي شگفت بخواهد.و هيچ نوشدارويي شگفت تر از عشق نيست و نوشداروي عشق تنها در دستان اوست .
او كه نامش خداوند است.
پدرم گفته بود كه عشق شريف است و شگفت است ومعجزه گر.
اما نگفته بود كه عشق چقدر نمكين است.
و نگفته بود او كه نوشدارو دارد دستهايش اين همه از نمك عشق پر است و نگفته بود او هر كه را دوست تر دارد بر زخمش از نمك عشق بيشتر مي پاشد.
زخمي بر پهلويم است و خون ميچكد و خدا نمك مي پاشد.من پيچ مي خورم وتاب مي خورم و ديگران گمانشان كه مي رقصم!من اين پيچ و تاب را و اين رقص خونين را دوست دارم .زيرا به ياد مي اورم كه سنگ نيستم ؛چوب نيستم ؛خشت و خاك نيستم؛كه انسانم...
پدرم وصيت كرده است و گفته است :از جانت دست بر دار از زخمت اما نه؛زيرا اگر زخمي نباشد دردي نيست و اگر دردي نباشد در پي نوشدارو نخواهي بود؛و اگر در پي نوشدارويي نباشي عاشق نخواهي شد و عاشق اگر نباشي خدايي نخواهي داشت...
دست بر زخمم مي گذارم و گرامي اش مي دارم؛كه اين زخم عشق است و عشق ميراث پدر ...

این ابرها

             تا میتوانند بگذار ببارند

                                       ما چترمان خداست...